fat dog: en sevdiğimiz shrek filmi, shrek 2

2026’nın son günlerini yaşadığımızın farkındalığı yavaş yavaş vururken yıl sonu listemize hala başlamamanın getirdiği gerginlik bizi valse çağırıyor. Bu vals esnasında arkada çalan müzikse muhtemelen Fat Dog’un kusursuz albümü “Cancel Me (I’m Tired)” oluyor. Yılın albümlerinden birini yapıp ilk albümlerine göre birçok açıdan değişime giren grubun tuşlularından sorumlu Chris Hughes ile tıpkı 2025’te olduğu gibi […]

2026’nın son günlerini yaşadığımızın farkındalığı yavaş yavaş vururken yıl sonu listemize hala başlamamanın getirdiği gerginlik bizi valse çağırıyor. Bu vals esnasında arkada çalan müzikse muhtemelen Fat Dog’un kusursuz albümü “Cancel Me (I’m Tired)” oluyor. Yılın albümlerinden birini yapıp ilk albümlerine göre birçok açıdan değişime giren grubun tuşlularından sorumlu Chris Hughes ile tıpkı 2025’te olduğu gibi tekrar bir araya geldik ve grubun 19 Şubat’ta İstanbul’da vereceği konser vesilesiyle sohbet ettik. Sohbetin detayları için sizi rahat bırakmadan önce şunu söylemezsek rahat edemeyeceğiz. Bizim de en sevdiğimiz Shrek filmi, Shrek 2. Sizinle çok fazla ortak yanımız var gibi Fat Dog. Teşekkürler.

Hazırlayan: Ant Arın Şermet

  • Öncelikle yeni albümünüz için tebrik ederek başlayacağım. Benim için yılın albümlerinden biri oldu dinlediğim ilk anda. Her şeyiyle daha olgun ve daha katmanlı duyulan bir işitsel yan sunmuşsunuz dinleyicinize. Yaylılardaki klasik müzik havası ve elektronik müziği de çok dozunda bir şekilde katmışsınız albümün yapısına. “Cancel Me (I’m Tired)”ın ortaya çıkış sürecindeki işitsel kararlarınızı ve gelişiminizi anlatmanızı isteyebilir miyim?

İlk albümümüzle tamamen aynı sound’a sahip bir iş ortaya koymak istemediğimizi düşünüyorum. İlk albüm elektronik unsurların oldukça yoğun olduğu bir çalışmaydı ve yalnızca sert elektronik parçalar üreten bir grup olarak etiketlenmek istemedik. Bu nedenle albüme daha fazla canlı enstrüman, yaylılar ve sinematik unsurlar katmaya karar verdik. Bunun bir diğer nedeni de bu parçaları sahnede çalarken daha fazla canlı enstrümanın yer almasının çok daha keyifli olmasıydı. Albümü yazdığımız süreç boyunca parçaların sahnede nasıl duyulacağını da sürekli göz önünde bulundurduk. Kayıttaki kadar iyi bir canlı performans ortaya koymak istiyorduk ve bu bizim için önemli bir kriterdi. Sonuç olarak ikinci albümümüzde müzikal alanımızı biraz daha genişletmek ve kendimizi sürekli elektronik müzik üretmek zorunda hissetmemek istedik. Bununla birlikte elektronik müziği hâlâ çok seviyoruz. Bu yüzden albümde güçlü dijital kick’ler ve benzeri elektronik unsurlar da var.

  • Bir diğer çok önemli nokta da albümün lirik tarafı diye düşünüyorum. Joe Love grubun temelinde yer alan o sarkazmı bu sefer çok daha güçlü ve bence karanlık bir yerden ele almış. Özellikle ‘Snakes’ ve ‘Heart of Darkness’ bunu çok net bir şekilde düşünmemi sağladı. Tabii bir yandan ‘Go Fuck Urself’ ve ‘Bad Dog’ gibi spektrumun diğer tarafında işleriniz de var. Yazım sürecinde bu lirik dengenin oluşmasını takip etmek nasıldı?

Bunun özellikle Joe (Love) için oldukça doğal geliştiğini düşünüyorum. Çünkü biz Britanyalıyız ve Britanyalılar, mümkün olduğunca hiçbir şeyi fazla ciddiye almamayı tercih eder. Duygularımızı ve düşüncelerimizi genellikle içimizde tutarız. Bu nedenle ciddi bir konuyu ele almak istediğimizde bile ona mizah, ironi ve bir miktar alaycılığın arkasından yaklaşma ihtiyacı hissederiz. Açıkçası, duygularımızı doğrudan ve dürüstçe ifade etmekte pek başarılı değiliz. Örneğin Amerikalılar, duygularını tüm açıklığıyla ortaya koyan şarkılar yazma konusunda çok başarılılar. Ancak bu tür doğrudan bir duygusal ifade biçimi bizim için pek doğal gelmiyor ve kendimizi biraz rahatsız hissetmemize neden olabiliyor.

  • Bu arada ‘Heart of Darkness’ta geçen bir sözden yola çıkarak soracağım bunu. Grupça favori Shrek filminiz hangisi?

Tanrım! Shrek 2 kesinlikle. Düşünüyorum hızlıca ve benimki 2 ya. Evet, çünkü İyilik Perisi’nin olduğu sahneyi hatırlasana. O danslı, şarkılı bölümde çalan ‘I Need a Hero’ var. Başlı başına, seçim yaptıracak seviyede güçlü bir sahne. Ah, kusursuz! Yani, hadi ama, muhteşem!

  • İlk albümünüzde günümüzün en önemli prodüktörlerinden biri olan James Ford’la çalıştıktan sonra yine çok önemli başka bir isimle yolunuz kesişti. Son 10 yılın belki de en aktif prodüktörlerinden biri olan Oli Bayston’la çalışmak size neler kattı? Onun fikirleri ve dokunuşları, “Cancel Me (I’m Tired)”da ne kadar hissediliyor?

Bence onun yaptığı en önemli şey, albümün prodüksiyon sürecinin gereğinden fazla karmaşıklaşmasını önlemekti. Prodüksiyon sürecinde daha kararlı bir yaklaşım sergiledi ve bir parçanın her bir ölçüsü üzerinde günlerce uğraşıp işi gereğinden fazla detaylandırmamıza izin vermedi. Çünkü bir albümün prodüksiyonunu gereğinden fazla ileri götürdüğünüzde ortaya çıkan sonuç gerçekten berbat olabiliyor. Dolayısıyla bunun yaşanmamasını sağladığını düşünüyorum.

Ayrıca kendisi ağırlıklı olarak elektronik müzik prodüktörü olduğu için bu alanda oldukça geniş bir bilgi birikimine sahip. Elektronik unsurların ve benzeri detayların şekillenmesinde bize çok yardımcı oldu. Stüdyoda bizi Fender Blender gibi bazı efekt pedallarıyla tanıştırdı. O pedal gerçekten inanılmaz bir şey! Kısacası, ne yaptığını çok iyi biliyor ve kayıt sürecinde kendi düşüncelerimizin içinde fazla kaybolmamızı engelledi.

Bence bu oldukça önemliydi. Çünkü ilk albümün kayıtlarında, özellikle Joe’nun bir şarkının çok küçük bir detayına gereğinden fazla odaklanma eğilimi vardı. Böyle durumlarda insan bütünü göremeyip ayrıntılarda kaybolabiliyor. Onun da bu durumun önüne geçmek konusunda oldukça başarılı olduğunu düşünüyorum.

  • Seninle son konuşmamızda 60 yaşına geldiğinde sahnede köpek maskesi takan o grup olmak istemiyoruz minvalinde bir cümlen olmuştu. 60 yaşınızı bile beklemeden, birkaç ay içinde bu konuda harekete geçip maskeyi bıraktırdınız davulcunuza. Kendinizi daha rahat hissediyor musunuz? Sahnede terleme kısmında her türlü daha rahattır davulcunuz.

Yani, yeni bir davulcumuz olduğu için bu durumdan pek memnun olup olmadığını bilmiyorum. Artık maskeyi takmasına da gerek kalmadı. Aslında sahnede yaptığımız görsel şakalara ve eğlenceli numaralara fazlasıyla bel bağlamak istemiyoruz. Sonuçta müziğin her şeyden önce gelmesi gerekiyor. Sanırım bu, bizim de biraz daha farklı bir yaklaşım benimsememizle ilgili. Daha ciddi olmaktan ziyade, müziğin her zaman önceliğimiz olduğundan emin olmak istiyoruz. Müzikal açıdan her şey yolundaysa sahnedeki eğlenceli ve absürt tarafımıza da yer verebiliriz.

  • Eurovision konusuna da geleceğim sona yaklaşırken. Bu yarışmada ülkenizi teslim etmek için teklif aldığınızı söylediniz. Aslında sizi Eurovision’a katılıp Eurovision’u yerin dibine sokan bir performansın sahibi olarak hayal ediyorum. Ki sizin de yarışmaya tam aynısı olmasa da benzer şekilde bir trolleme düşünceniz olduğuna dair söylentiler vardı. Özetlemek gerekirse, bu Eurovision konusu nedir Fat Dog için?

Elbette İsrail’in yarışmada kalmaya devam etmesi, gelen teklifi reddetmemizin altında yatan nedenlerden biriydi. Ancak her şeyden önemlisi, dans etme konusunda pek başarılı olmadığımızı fark ettik. (Gülüyor.) Eurovision’da yer almak için ne kadar fazla dans etmemiz gerekeceğini açıkçası önceden tahmin edememiştik. Yani, İsviçre’yi temsil etmek üzere garip bir şeyler bile planlamıştık ama bu bizim konuyu ne kadar ciddiye almadığımızın göstergesi. Ha elbette şansa bir İsviçre pasaportu alırsak işler değişir. (Gülüyor)

  • Berlin’de Foo Fighters’ın açılışını yaptınız geçtiğimiz yaz. Dave Grohl’un sizi çok sevdiği ve övdüğüne dair yazılar da okumuştum o ara. 75 bin kişiye karşı sahneye çıkmak sizin için gergin bir deneyim miydi? Yoksa çaldığınız zamanın tadını mı çıkardınız sadece?

Bence bu oldukça tuhaf bir deneyim. Normalde insanın çok daha fazla heyecanlanmasını, hatta gerilmesini beklersiniz. Ancak böylesine büyük bir etkinlikte, stadyumun büyüklüğü nedeniyle sahnedeki grup ile seyirciler arasında ciddi bir mesafe oluşuyor. Bir grup olarak yaptığımız müziğin önemli bir kısmı, seyirciyle aramızda güçlü bir bağ kurmamıza dayanıyor. Bu nedenle deneyim, beklediğimiz kadar gergin geçmedi. Asıl korkutucu olan, 300 kişilik bir topluluğun karşısında çalmak. Çünkü herkesin yüzünü görebiliyorsunuz ve kendi kendinize, “Kahretsin, beğenmiyorlar, beğenmiyorlar… Acaba beğeniyorlar mı?” diye düşünmeye başlıyorsunuz.

  • Peki, Dave Grohl’un size karşı yaklaşımı nasıldı? Kendisi bir röportajında grubunuz hakkında oldukça güzel şeyler söylemiş ve büyük bir hayranınız olduğunu belirtmişti.

Yani, bir süredir rock müziğinin kahramanlarından biri olarak gördüğünüz, belki doğrudan örnek aldığınız ama her zaman hayranlık duyduğunuz birinin sizin hakkınızda böyle güzel şeyler söylemesi gerçekten inanılmaz. Dave Grohl, rock müziğinin en iyi ve en samimi insanlarından biri olarak görülüyor. Dolayısıyla onun bizi takdir etmesi akıl almaz bir şey. Bize bir şeyler gösterirken sırtıma hafifçe vurduğunda bile kendi kendime, “Az önce ne oldu?” diye düşündüm. Her şey o kadar gerçeküstüydü ki! Açıkçası hiçbirimiz bir gün stadyumlarda sahne alacağımızı hayal etmemiştik.

  • Ancak bu deneyim, 300 kişilik bir topluluğun karşısında çalarken kurduğunuz göz temasının, sizi izlemek için özellikle orada bulunmayan 75 bin kişilik bir kalabalığın önünde sahne almaktan belki de daha önemli olduğunu anlamanızı sağlamıştır.

Evet, kesinlikle haklısın. Çünkü oradaki insanların hiçbiri aslında bizi izlemek için gelmemişti. Oysa 300 kişilik bir topluluğun karşısında sahne aldığımızda, çoğu zaman herkes özellikle bizi dinlemek için orada bulunuyor. Dolayısıyla 300 kişiye çalmanın, 75 bin kişiye çalmaktan daha zor olduğunu anladık.

  • Kısa bir süre önce İstanbul’a ikinci kez geleceğinizi açıkladınız. İlk gelişinizde yapamayıp bu sefer ‘kesinlikle yapacağız’ dediğiniz şeyler var mı? Sadece konser olarak sormuyorum, şehre dair de.

Aslında bilmiyorum, daha fazla yerel Türk yemeği denemek isterim. Çünkü yediğim salatalar hayatımda tattığım en iyi salatalar arasındaydı. Bu gerçekten harikaydı. Açıkçası bana yapabileceğim birkaç şey önermen iyi olur çünkü nereden başlayacağımı gerçekten bilmiyorum. Biz oraya sadece bir geceliğine gitmiştik. Bir yere gittim ve orada geçirdiğim kısa süreye rağmen kendi kendime ‘bir süre burada yaşayabilirim’ diye düşündüğümü hatırlıyorum.